Dit raakte me…

JONGE SLA

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen, kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.

Rutger Kopland uit: Alles op de fiets (1970)

variant door Claudia de Breij (over Corona)

Alles kan ik verdragen.
De anderhalve meter afstand
het knikje dat we elkaar geven,
vreemden van elkaar, maar vertrouwd met dezelfde crisis.
Het hai van mensen die elkaar
nog niet kenden maar wel willen
laten merken: het is oké.
Ik mijd jou niet
om jou,
ik mijd jou omdat ik je niet
ziek wil maken. En anderen ook niet.

Alles kan ik verdragen,
De strepen op de winkelvloer
het verplichte mandje.
zelfs de
ondenkbare
mondkapjes bij de wachters
in het bushokje.

Alles kan ik verdragen,
Het afgelaste leven
de vrienden via een scherm
de ouders achter het raam
kan ik met droge ogen aanzien
daar ben ik werkelijk hard in.
Maar geprinte A4tjes
achter de ruiten van de school
één letter per vel
waarop de juf heeft getypt:

LIEVE KINDEREN
WE MISSEN JULLIE,

Nee.