Dodenherdenking 2020

Op 4 mei houden we 2 minuten stilte om alle oorlogsslachtoffers te herdenken. Een emotioneel moment waar ik vaak aan meedoe, al moet ik zeggen dat ik het ook wel eens vergeten ben.

De afgelopen weken hebben we, met regelmaat, een minuut aandacht geschonken aan een bepaalde bevolkingsgroep. En terecht! Al deed ik, ook toen, niet actief mee. In een klein dorp leeft het minder dan wanneer je elkaar via de balkons treft.

Ik heb via de TV wel intensief gevolgd wat er speelde en ook de blogs van het strijdveld bekeken aan het eind van de avond. Een gevoel van trots ervaren op de helden die vechten tegen onze nieuwste indringer/ overheerser. Ik ben enorm geraakt door al die creatieve uitingen van steunbetuigingen. Door de solidariteit, het begrip en de veerkracht die mensen in tijden van nood blijken te hebben.

Het raakte me in mijn werk dat onze overledenen én hun nabestaanden van de afgelopen maanden veel minder aandacht hebben gekregen. Want, verlies je in deze tijd een dierbare in je omgeving, is het maar de vraag of je erbij mag zijn. Als naaste mag je niet eens bij je zieke ouder, partner of kind op bezoek. Ja, als het bijna te laat is en de stervende nauwelijks nog bij bewustzijn is. Ook de uitvaart is een slap aftreksel van wat die normaal is. Met maximaal 30 personen in een veel te grote ruimte. Zonder enige vorm van gastvrijheid of troost die je normaal gewend bent te geven. Ik voel me, als ritueelbegeleider, letterlijk onthand door die nieuwe maatregelen waarvan ik het nut heus wel snap.

Dit jaar ben ik daarom vier minuten stil;
één voor de slachtoffers van WOII,
één voor onze nieuwste ‘oorlogsslachtoffers’ en hun familieleden en
één voor de helden die nog steeds onvermoeid, mét de patiënten strijden tegen nóg meer slachtoffers.
Om mijn eigen overleden dierbaren niet tekort te doen… plak ik er nog een minuut achteraan!