Een hoopvolle kijk op de dood

Ik  sta aan de kust.

Een schip naast mij hijst de witte zeilen
naar de ochtendbries en gaat op weg naar de blauwe oceaan.
Het is een object van schoonheid en kracht.
Ik sta daar en kijk, tot hij uiteindelijk lijkt te hangen
als een plukje witte wolk precies daar waar de lucht en de zee in elkaar overgaan.

En dan zegt iemand naast mij: Kijk, hij is weg!

Weg, waarheen?
Weg uit mijn beeld. Dat is alles.
Hij is nog net zo groot van boeg, mast en lengte
als hij was toen hij mijn zijde verliet en nog
net zo goed instaat zijn levende vracht naar de haven van bestemming te brengen.
Zijn afgenomen grootte zit in mij, niet in hem.
En precies op het moment dat iemand naast mij zegt: Kijk, hij is weg!
zijn er andere ogen die hem zien komen en andere stemmen die vrolijk roepen:
Kijk, daar komt ‘ie!

En dat is dood…

Henry Van Dyke