Já há!

mei 2019

Gisteren met mijn kleinzoon van ruim 2,5 op pad. Zijn mama is hoogzwanger en dus vindt ze het fijn als ik hem van zijn overmatige hoeveelheid energie af help. Dat doet oma graag! We gaan op pad met zijn flitsende groene loopfiets. Oma is heel trots op hem, op het feit dat hij al zo snel kan ‘fietsen’ en dat hij goed luistert en braaf stopt bij de vele oversteken die we in de stad moeten maken. Oma is als echte dorpse nogal bezorgd met een peuter in de stad! Maar hij doet het SUPER!
Wat een schattig, braaf kleinkind heb ik toch!

Dat gevoel wordt versterkt als we bij het speeltuintje aankomen, het bankje daar wordt bezet door een paar rokende puberjongens (zijn ze al 15?) van een school verderop. Mij bekruipt meteen een soort van heimwee dat Ali B prachtig verwoordt in zijn lied: “Nu jullie nog bij me zijn.” De zinnen:” Ik mis jullie nu al, terwijl jullie nog bij me zijn. Ik klink nu net als mijn moeder die mij en mijn broer vroeger wilde behoeden, maar net als mijn moeder zal ik moeten accepteren dat er een tijd komt dat jullie van je eigen fouten leren.” zijn zo raak geformuleerd!

Teus en ik moeten tientallen keren de heuvel op en weer af. Hij op wielen ik op mijn voeten. Na een aantal keren gaat hij toch voorzichtig naar het bankje om de pubers wat beter te bekijken. Het bevalt me dat er ééntje toch wat contact met hem maakt en ik ben weer wat positiever gestemd over deze leeftijdsgroep. Teus wil weer verder, heuvel op en heuvel af. Hij bepaalt en beveelt waar ik moet staan en wanneer we gaan. Oma is nu aan de beurt om braaf te luisteren en dat doet ze, Teus is tevreden over oma. 
Later bombardeert hij een klimtoestel tot ijssalon en moeten er ijsjes worden besteld bij Teus die hij eerst in de oven stopt en pas als de ‘piep’ gaat, goed genoeg vindt om te verkopen. Hij bepaalt de kleur en de prijs. Oma betaalt, ook als ze eigenlijk géén blauw ijsje wil. Genieten voor oma die de pubers vanuit haar oogharen observeert en ziet hoe er een jointje geprepareerd wordt. Hoe bestaat het…. rond lunchtijd én onder schooltijd…oma is gechoqueerd. Er komen nu hele hordes puberleerlingen voorbij; ze gaan linea recta naar de plaatselijke supermarkt en kopen massaal een ongezonde lunch daar. Sommigen lurken aan een e- sigaret en de onrust en zorgen steken bij oma weer de kop op! ”Waar moet dat heen met de jeugd?  Hoe zal het met mijn kleintjes zijn over een jaar of 12? Zullen ze in staat zijn om weerstand te bieden aan de groepsdruk?”
Teus heeft van deze zorgen geen weet. Hij leeft in het hier en nu en daar kan ik alleen maar heel van leren. ‘Oma…ga je weer mee af heuvel?” Natuurlijk jongen; jouw wil is wet; tientallen keren gaan we weer de heuvel op en af. Het wordt tijd voor de lunch. “Nog twee keer Teus en dan gaan we weer naar mama!” Hij gaat akkoord, maar denkt daar ná die twee keer weer anders over. Ik ben wat fermer in mijn nieuwe afspraak nu: “Ok Teus dit is écht de laatste keer! “Já há” klinkt het uit de schattige mond van mijn kleintje.

En ik realiseer me weer: je doorloopt een áántal keer in je leven de puberteit, te beginnen in de peuterleeftijd en dat kan zich tot op hoge leeftijd herhalen…