Bevrijdingsdag in Coronatijd

We vieren vandaag 75 jaar bevrijding.

We kunnen ons niet (meer) voorstellen wat dat inhoudt: bevrijd worden… na 5 jaar oorlog.Totaal berooid, vermagerd en getraumatiseerd zijn en tóch blij dat je het overleefd hebt. Misschien zelfs zonder een familielid te verliezen…al weet je dat dan nog niet zeker…

Wat hebben die mensen destijds moeten doorstaan? Hoe hebben ze de kracht gevonden om weer opnieuw te beginnen? En dan spreken we alleen maar over Nederland…Wat hebben onze nieuwe Medelanders achter de rug voor ze in ons land proberen om opnieuw te beginnen?

Wij menen nu, anno 2020, na zo’n 8 weken erg beperkt te zijn in onze vrijheid. (Nu we in quarantaine moeten blijven omdat we vechten tegen onze gezamenlijke vijand Corona…) Dat we enig recht van spreken hebben…

Maar… wat zijn die beperkte omstandigheden, vergeleken bij een leven dat b.v. Anne Frank, als 16-jarig meisje, moest leiden in haar Achterhuis? En… dan hebben we het nog over het meeste gunstige gedeelte van haar, door beperkingen bepaalde, leven.

Wat stellen onze ontberingen voor vergeleken met mensen in een kamp als Westerbork om maar in Nederland te blijven? Of nu….op Lesbos b.v.? Ook daar heerst Corona! Anne mocht helaas niet in Nederland blijven, maar ging op een 3-daags transport in een veewagon naar vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau, om na nog een vreselijk transport naar Bergen-Belsen daar na korte tijd van uitputting te sterven.

Zo’n talentvol jong leven in de kiem gesmoord. Anne vertelt over het leven, met 8 mensen in een veel te krappe ruimte, zonder licht en zonder de mogelijkheid ooit nog naar buiten te kunnen. Het is er gehorig en overdag komen er mensen werken die niet achter hun verblijf mogen komen. Van de tijd daarna kan ze niets meer vertellen, maar we weten dat dat veel erger moet zijn geweest. We kennen het eindresultaat…

En wij, wij klagen met gezonde benen over het feit dat we niet naar een festival, de kroeg of het theater mogen voor een periode van enkele maanden. We mogen wél naar buiten, eten onze buik rond. Hebben allerlei vertier als TV en PC. Kunnen contact leggen met elkaar via allerlei kanalen, waarbij we elkaar zélfs kunnen zien.

En dan spreek ik, redenerend vanuit mijzelf,

*met een dak boven mijn hoofd

*genoeg geld om me geen zorgen te maken over wat ik te eten zal hebben vandaag, volgende    week, volgende maand.

*een tuin waarin ik vrij kan verkeren

*een auto op de oprit en audiovisuele middelen om contact te houden met wie me lief is.

*met allerlei mogelijkheden om verveling tegen te gaan.

Laten we alsjeblieft niet klagen, maar dragen.

Laten we leren hiervan en ons realiseren hoe goed we het hebben.

Laten we zuinig zijn op elkaar en op de aarde.

Misschien is dat de les die we leren moeten van deze ‘ellende’.

En.. als onze ‘Bevrijdingsdag’ komt zullen we geen jarenlange wederopbouw nodig hebben, wellicht moeten we ons wél bezinnen op wat we kunnen doen tegen een wederafbraak!

Blijf gezond en houd moed!